Συνέντευξη με την Kathryn Hunter

Τι σας τράβηξε στο εγχείρημα;
Καταρχήν η πρωτοτυπία της ιστορίας αλλά επίσης ήθελα πολύ να συνεργαστώ με τον Walter. H ιστορία ξεδιπλώνεται από την οπτική γωνία του χιμπαντζή και τα ερωτήματα που αυτός θέτει σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Ακόμη, το γεγονός ότι το έργο αγγίζει το θέμα της αφομοίωσης και το τίμημα της αφομοίωσης αυτής. Θέτει το ερώτημα του ποια είναι τελικά η ανθρώπινή μας κοινωνία. Εάν σκεφτούμε την ιστορία από την πλευρά ενός ξένου, ενός μετανάστη αντιλαμβανόμαστε αλλιώς την σκληρότητα του διηγήματος.

Μπορείτε να μας πείτε δυο λόγια για το πώς δουλέψατε την φωνή και το σώμα σας για τον ρόλο;
Το να παραστήσω τον χιμπαντζή ήταν μεγάλη πρόκληση και προσπαθήσαμε να αποφύγουμε υποκριτικά στερεότυπα. Δουλέψαμε, έτσι, πάνω στα διαφορετικά χαρακτηριστικά του ζώου μελετώντας διεξοδικά την φυσιολογία του. Αυτό που με κέντρισε ήταν ο συνδυασμός δύναμης και ευλυγισίας, ηρεμίας και βιαιότητας που έχουν οι χιμπαντζήδες. Όσον αφορά στην φωνή, δούλεψα πάνω σε ένα ηχόχρωμα που να παραπέμπει σε αρσενική φιγούρα, αποφεύγοντας, ωστόσο, ένα ψεύτικο, τυποποιημένο αποτέλεσμα. Ο ίδιος ο χιμπαντζής δούλεψε την φωνή του πάνω σε διαφορετικούς ανθρώπους, οπότε υπάρχει και ένα μεγάλο μέρος μίμησης σ’ αυτήν.

Υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο στοιχείο στην παράσταση που αποτέλεσε πρόκληση για εσάς ως ηθοποιός;
Το να υποκριθώ ένα πλάσμα που δεν είναι ούτε άνθρωπος ούτε χιμπαντζής είναι φοβερά περίπλοκο. Αυτό αποτελεί οπωσδήποτε πρόκληση τόσο σωματικά, φωνητικά όσο και διανοητικά: είναι άσκηση για την φαντασία.