Βιογραφικά

Jean-Pierre Vincent

Ο θεατρική πορεία του Jean-Pierre Vincent ξεκινά στα μαθητικά του χρόνια. Μαζί με τους Patrice Chéreau, Jérôme Deschamps, Hélène Vincent και Jean Benguigui -μεταξύ άλλων- δίνει ζωή στην θεατρική oμάδα του λυκείου Louis-le-Grand, και ξεκινά να δοκιμάζει τον εαυτό του στην σκηνοθεσία (σε έργα των Kleist και Henry Monnier). Μαζί με τον Chéreau, η περιπέτεια συνεχίζεται στα προάστια Gennevilliers και Sartrouville του Παρισιού μέχρι το 1968, όταν η συνάντηση με τον Jean Jourdheuil οδηγεί τον Vincent στην υπογραφή μιας πρώτης σκηνοθεσίας: το Ο Γάμος των Μικροαστών του Μπρεχτ, στο θέατρο της Bourgogne. Θα ακολουθήσουν έως το 1971 τα: Ταμπούρλα μέσα στη Νύχτα του Μπρεχτ (Théâtre de la Ville), Le marquis de Montefosco του Goldoni (Grenier de Toulouse), Η Γκανιότα του Labiche (Théâtre National de Strasbourg), Καπιταίν Σελ, Καπιταίν Έσο του Rezvani (Théâtre National de Paris, Chaillot). Κατά την διάρκεια αυτών των χρόνων γνωρίζει τους Gérard Desarthe, Maurice Bénichou, Philippe Clévenot, Jean-Louis Hourdin, Olivier Perrier, Geneviève Mnich και André Engel. Έως το 1974, χρονιά κατά την οποία σκηνοθετεί μαζί με τον Peter Brook το Τίμων ο Αθηναίος για την επαναλειτουργία του θεάτρου Bouffes du Nord, και το En r’venant d’l’expo του Jean-Claude Grumberg στο Odéon, ο Vincent δουλεύει πάνω σε έργα των Μπρεχτ, Büchner και Vichnevsky ως μέλος του θιάσου της Compagnie Vincent-Jourdheuil. Ένα χρόνο αργότερα, τίθεται επικεφαλής του Εθνικού Θεάτρου του Στρασβούργου (TNS), το οποίο θα διευθύνει έως το 1983. Ο μόνιμος συλλογικός καλλιτεχνικός πλούτος, που θα έχει στο πλάι του, αποτελούμενος από ηθοποιούς, συγγραφείς, δραματουργούς και σκηνοθέτες (Michel Deutsch, Bernard, Chartreux, André Engel), θα καταστήσει το TNS σημαντικό κεφάλαιο των γαλλικών σκηνών. Αναφέρονται ενδεικτικά τα: Ζερμινάλ του Zola (συλλογική δημιουργία), Ο Μισάνθρωπος του Μολιέρου, Vichy-Fictions των Bernard Chartreux και Michel Deutsch και Dernières nouvelles de la peste του Bernard Chartreux. Αυτή την εποχή, ο Vincent υπογράφει τις πρώτες του σκηνοθεσίες όπερας και αναλαμβάνει για τρία χρόνια την προεδρία του γαλλικού Συνδικάτου Καλλιτεχνικών και Πολιτιστικών Επιχειρήσεων (SYNDEAC).

Με το τέλος της θητείας του στο TNS, ο Vincent ονομάζεται διευθυντής της Comédie-Française. Εκεί, σκηνοθετεί μεταξύ 1983 και 1986 τα: Félicité του Jean Audureau, Ο αυτόχειρας του Nicolaï Erdmann, Ο Μισάνθρωπος σε νέα εκδοχή, Μακβέθ του Σαίξπηρ και Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα του Pirandello (Théâtre de l’Europe). Έως το 1990 δεν θα εργαστεί στον θεατρικό χώρο, παραμένοντας όμως καθηγητής στην Ανώτατη Εθνική Σχολή Δραματικής Τέχνης (CNSAD) έως το 1992. Με την βοήθεια κάποιων στενών συνεργατών (του δραματουργού Bernard Chartreux, του ζωγράφου Jean-Paul Chambas, του ενδυματολόγου Patrice Cauchetier, και του φωτιστή Alain Poisson), ο Vincent ανεβάζει τα: Οι γάμοι του Φίγκαρο (θέατρο Chaillot, Μεγάλο βραβείο Κριτικής Επιτροπής, δύο βραβεία Molière), Δεν παίζουνε με την αγάπη του Musset (Sartrouville), Ο Θεατροποιός του Thomas Bernhard (Théâtre National de Paris, Villeurbanne), Οιδίπους του Σοφοκλή και Όρνιθες του Αριστοφάνη (Nanterre-Amandiers). Το 1990 ο Vincent αναλαμβάνει την διεύθυνση του Théâtre des Amandiers, στη Nanterre. Θα μείνει εκεί για έντεκα χρόνια, αναπτύσσοντας συνεργασίες με τον Γιώργο Απέργη και το Théâtre et Musique (υπό διεύθυνση Antoine Gindt) και με τον Stanislas Nordey. Ανάμεσα στις παραστάσεις που ανεβάζει είναι: Οι Κατεργαριές του Σκαπίνου του Μολιέρου, Princesses de Fatima Gallaire (Βραβείο καλύτερης γαλλικής δημιουργίας), Τα παιδιά του Αιώνα τετραλογία του Musset, Un Homme Pressé του Bernard Chartreux, Βόιτσεκ του Büchner, Ο Θυέστης του Σενέκα, Το Παιχνίδι του Έρωτα και της Τύχης του Marivaux, Lorenzaccio του Musset, Ο άνδρας είναι άνδρας του Μπρεχτ, Le Drame de la vie του Valère Novarina και L’Echange του Paul Claudel.

Το 2001, ιδρύει μαζί με τον Bernard Chartreux την Compagnie Studio Libre και δημιουργεί με αυτό το θίασο τα: Les Prétendants (Μεγάλο Βραβείο Κριτικής Επιτροπής), Τελευταίες τύψεις πριν από τη λησμονιά του Jean-Luc Lagarce (Théâtre de la Colline, Théâtre de l’Odéon), 11 Débardeurs του Edward Bond (έργο για νεανικό κοινό, Maison du geste et de l’image, Théâtre de la Colline, région PACA), Antilopes του Henning Mankell (Théâtre du Rond-Point), L’éclipse du 11 Août του Bruno Bayen (Théâtre de la Colline), Le Silence des communistes των Vittorio Foa/Miriam Mafaï/Alfredo Reichlin (Festival d’Avignon 2007).

Από την εποχή που διηύθυνε τη σχολή του TNS, ο Jean-Pierre Vincent πάντα έδινε την μεγαλύτερη σημασία σε θέματα διαπαιδαγώγησης. Εκτός από το διδακτικό του έργο στη CNSAD και τα πολυάριθμα εργαστήρια για την εκπαίδευση δασκάλων, ο Vincent έχει αναπτύξει από το 1996 μια προνομιούχο σχέση με την Ecole Régionale d’Acteurs de Cannes, διασφαλίζοντας το ανέβασμα έργων όπως τα: Pièces de Guerre του Edward Bond (1996), Le fou et sa femme, ce soir, dans «Pancomedia» του Botho Strauss (2002), Ο θάνατος του Δαντόν του Büchner (2005), Ορέστεια του Αισχύλου, γαλλικό κείμενο του Bernard Chartreux από γερμανική έκδοση του Peter Stein (2007).

Daniel Auteuil

Από το 1974, που άρχισε την καριέρα του στον κινηματογράφο με το L’Agression σε σκηνοθεσία Gérard Pirès, μέχρι σήμερα έχει στο ενεργητικό του περίπου 70 ταινίες μεγάλου μήκους.

Του έχουν απονεμηθεί πολλές διακρίσεις, όπως το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών το 1996 (Le Huitième jour, σε σκηνοθεσία Jaco van Dormael), το Βραβείο του Καλύτερου Ευρωπαίου Ηθοποιού το 2004 (Caché, σε σκηνοθεσία Michaël Haneke με την Ζουλιέτ Μπινός), το Βραβείο του Καλύτερου Ηθοποιού στο Φεστιβάλ της Μόσχας το 1994 (Une Femme française, σε σκηνοθεσία Régis Wargnier), 1993 του Καλύτερου Ηθοποιού (Un Coeur en hiver, Μια καρδιά τον χειμώνα σε σκηνοθεσία Claude Sautet με την Εμανουέλ Μπεάρ), Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Ηθοποιού το 2000 (La Fille sur le pont, σε σκηνοθεσία Patrice Leconte).

Ο Daniel Auteuil, που είχε ήδη κερδίσει το Βραβείο Σεζάρ το 1986 για την ταινία Jean de Florette, σε σκηνοθεσία Claude Berri, υπήρξε ακόμα υποψήφιος δέκα φορές από το 1989 μέχρι το 2005 για την ίδια διάκριση.

Έκανε ακόμα κινηματογράφο με τους σκηνοθέτες Roberto Ando, Hélène Angel, Josiane Balasko, Jean Becker, Yannick Bellon, Michel Blanc, Pascal Bonitzer, Laurent Bouhnik, Philippe de Broca, Vincent de Brus, Patrice Chéreau, Jean-Louis Daniel, Michel Deville, Roberto Faenza, Nicole Garcia, Francis Girod, Sergio Gobbi, Denys Granier-Defferre, Benoît Jacquot, Arnaud et Jean-Marie Larrieu, Gérard Lauzier, Patrice Leconte, Claude Lelouch, Serge Leroy, Olivier Marchal, Renzo Martinelli, Chris Menges, Edouard Molinaro, Jacques Monnet, Philippe Monnier, Charles Nemes, Jean-Marie Poiré, Pierre Salvadori, Claude Sautet, Coline Serreau, Bob Swaim, André Téchiné, Francis Veber, Christian Vincent, Paolo Virzie και Claude Zidi.

Πρόσφατες ταινίες του είναι : Le Deuxième souffle, σε σκηνοθεσία Alain Corneau, Mr 73, σε σκηνοθεσία Olivier Marchal, La Personne aux deux personnes, σε σκηνοθεσία Nicolas Charlet και Bruno Lavaine, Ma Fille a quatorze ans, σε σκηνοθεσία François Desagnat και Thomas Sorriaux.

Η καριέρα του στο θέατρο ξεκίνησε το 1970 με το Early Morning, του Edward Bond σε σκηνοθεσία Georges Wilson στο TNP. Ο Daniel Auteuil συνεργάστηκε στο θέατρο με πολλούς σκηνοθέτες όπως οι Michel Fagadau (Ο Πρώτος, του Israël Horowitz, 1974), Gérard Vergez (Apprends-moi Céline, του Maria Pacôme, 1976), Pierre Mondy (Coup de chapeau, του Bernard Slade, 1979), Bernard Murat (La Double inconstance, του Marivaux, 1988, όπου κέρδισε την υποψηφιότητα για το Βραβείο Μολιέρου και πιο πρόσφατα το 1999 στο έργο La Chambre bleue του Arthur Schnitzler) και φυσικά συνεργάστηκε με τον Jean – Pierre Vincent στα έργα Οι Κατεργαριές του Σκαπίνου του Μολιέρου (199O-1991 υποψηφιότητα το 1991για το Βραβείο Μολιέρου Καλύτερου Κωμικού Ηθοποιού), Un Homme pressé, του Bernard Chartreux (1992) και Woyzeck, του Büchner (1993).

Jean Jacques Blanc

Απόφοιτος της δραματικής σχολής Cours René Simon (1964-1968), o Jean Jacques Blanc ανέβηκε για πρώτη φορά στην σκηνή υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Michel Hermon, ο οποίος του ανέθεσε ρόλους σε τέσσερις διαδοχικές παραγωγές. Έχει εργαστεί με τους Denis Llorca, Serge Keuten, Yann Philippe, Bernard Sobel (Κοριολάνος του Σαίξπηρ, 1983), Jean-Luc Lagarce (Préparatifs d’une noce à la campagne του Κάφκα, 1984), Raymond Roumegous, Chantal Mutel όπως και με τους Frank Hoffman, Claudine Pelletier, Marc Olinger, Julie Brochen και François Marthouret (Ο Πατέρας του Στρίνμπεργκ, 2002), Patrick Pelloquet (O Αρχοντοχωριάτης του Μολιέρου, 2002, και Inventaires του Philippe Minyana, 2007).

Στην τηλεόραση, ο Jean Jacques Blanc έχει εμφανιστεί σε πολλές σειρές (Commissaire Moulin, Les Malfaisants, Les cinq dernières minutes) όπως και σε σημαντικό αριθμό εκπομπών και τηλεταινιών.

Συγγραφέας και ο ίδιος, έχει υπογράψει ή συνυπογράψει πολυάριθμα σόλο θεάματα, ένα θεατρικό μπαλέτο, όπως και ένα δοκίμιο. Έχει επίσης σκηνοθετήσει επτά παραγωγές μεταξύ των 1970 και 1993.

Bernard Bloch

O Bernard Bloch συμμετείχε στην ίδρυση τεσσάρων θεατρικών ομάδων: την Théâtre de la Reprise με τον Robert Gironès, L’Attroupement με τους Denis Guénoun και Patrick Le Mauff και το Scarface Ensemble με την Elisabeth Marie. Είναι διευθυντής του θεάτρου Le Réseau στο Montreuil. Έχει σκηνοθετήσει περίπου είκοσι παραγωγές από το 1978, με μια σαφή προτίμηση στο σύγχρονο ρεπερτόριο. Συχνά προσαρμόζει ο ίδιος για την σκηνή τα κείμενα που επιθυμεί να ανεβάσει όπως τα Σταγόνες νερού σε καυτές πέτρες (Φασμπίντερ), Dehors/Dedans και Tue la mort (Tom Murphy), L’Ouest solitaire (Martin Mc Donagh), Lehaïm-à la vie (Herlinde Koelbl μαζί με τον Bernard Chartreux). Επίσης, έχει σκηνοθετήσει ανέκδοτα κείμενα, όπως τα Vaterland (συγγραφή μαζί με τον Jean-Paul Wenzel), Moi quelqu’un της Isabelle Rèbre και Le Ciel est vide του Alain Foix.

Ηθοποιός από το 1971, έχει συνεργαστεί με τους Jean-Pierre Vincent, Jean Jourdheuil, Bernard Sobel, Robert Gironès, Jacques Lassalle, Daniel Emilfork, Jean-Paul Wenzel, Jean-Luc Lagarce, Albert Simond, Elisabeth Marie, Pierrre Barrat, Nicole Garcia, Denis Guénoun, Philippe Mentha, Jean Lacornerie, Matthias Langhoff, Agnès Bourgeois, Vincent Goethals, Philippe Lanton, Arnaud Meunier.

Στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, έχει συμμετάσχει σε πάνω από 80 παραγωγές μεταξύ των οποίων ταινίες των Ken Loach, Yves Boisset, Gérard Guillaume, Jeanne Labrune, Richard Dindo, Philippe Garrel, Michel Piccoli, John Frankenheimer, Antoine de Caunes..

Michèle Goddet

Από το ντεμπούτο της, η Michèle Goddet έχει παίξει σε σαράντα περίπου παραγωγές, υπογράφοντας παράλληλα και κάποιες σκηνοθετικές δουλειές όπως το Elle et moi του Michel Boujenah το1991. Ήταν μέρος του TNS, όταν διοικούνταν από τον Jean-Pierre Vincent, συμμετέχοντας από το 1975 σε συλλογικές δημιουργίες όπως, Η δωδέκατη νύχτα του Σαίξπηρ, Αγαμέμνων του Αισχύλου και Φοίνισσες του Ευριπίδη (σε σκηνοθεσία των Michel Deutsch και Philippe Lacoue-Labarthe σε καινούργια μετάφραση της Claire Nancy). Ο Jean-Pierre Vincent, με την ευκαιρία του Φεστιβάλ της Avignon το 1983, την καλεί να παίξει στην κεντρική σκηνή της Cour d’Honneur, στο Dernières nouvelles de la Peste του Bernard Chartreux.

Η Michèle Goddet έχει εργαστεί, μεταξύ άλλων, με τους: Bruno Boëglin, Bérangère Bonvoisin, Joël Jouanneau, Jean-Luc Lagarce, Georges Lavaudant, Gildas Milin, Chantal Morel (Le jour se lève, Léopold, του Serge Valletti, το 1989, Έγκλημα και Τιμωρία το 1997), Christophe Perton (Ληρ, του Edward Bond, στο Théâtre National de la Colline), Lucian Pintilié (Απόψε αυτοσχεδιάζουμε, του Pirandello, 1987, Il faut passer par les nuages, του François Billetdoux, 1988), Roger Planchon (Le Vieil hiver, 1992).

Στο Odéon, όπου σκηνοθέτησε το La Prise de l’école de Madhubai, της Hélène Cixous (Petit Odéon, 1984) το κοινό μπόρεσε επίσης να την δει στα Pièces de Guerre του Edward Bond σε σκηνοθεσία Alain Françon (1994-1995), και πολύ πρόσφατα στο Μπαάλ, του Μπρεχτ, σε σκηνοθεσία Sylvain Creuzevault στα Ateliers Berthier το 2006.

Η Michèle Goddet έχει παίξει σε δεκαπέντε περίπου ταινίες μεγάλου μήκους των Eric Caravaca, Magali Clément, Gérard Depardieu και Frédéric Auburtin, Jacques Doillon, François Dupeyron, Benoît Jacquot, Pierre Jolivet, Nicole Garcia, José Giovanni, Charlotte Silveira, Bertrand Tavernier, Claude Zidi. Πιο πρόσφατες ταινίες της: L’Ivresse du pouvoir, του Claude Chabrol (2006) και Les Deux mondes του Daniel Cohen (2007).

Η Michèle Goddet έχει εμφανιστεί επίσης σε πολλές τηλεταινίες, συνεργαζόμενη με σκηνοθέτες όπως οι Fabrice Cazeneuve, Thierry Chabert, Pascal Chaumeil, Claire Devers, Jérôme Foulon, Serge Moati, Alain Nahum, Gérard Poitou-Weber και Jean-Pierre Sinapi.

Pierre Gondard

Περνώντας από κρατικά θέατρα και θεατρικές ομάδες, από το 1972 έως τις μέρες μας, ο Pierre Gondard έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από ογδόντα παραγωγές. Ήταν ηθοποιός για δεκατέσσερα χρόνια στο Centre Dramatique de l’Ouest, και εν συνεχεία στο Théâtre National de Bretagne (σε σκηνοθεσίες των Guy Parigot, Dominique Quéhec, Pierre Debauche, Benno Besson και Matthias Langhoff). Από το 1987, έχει εργαστεί στα: Centre Dramatique Régional de Lorient, Théâtre National de Bruxelles, Théâtre de l’Instant à Brest, Centre Dramatique National de Besançon, και στο Théâtre Régional des Pays de la Loire, μεταξύ άλλων.

Ο Pierre Gondard έχει ερμηνεύσει στην σκηνή χαρακτήρες τόσο διαφορετικούς όσο ο Ιάγος, ο Πετρούκιο και ο ιερέας Λαυρέντιος (στον Οθέλλο, τη Στρίγγλα που έγινε αρνάκι και το Ρωμαίος και Ιουλιέτα, αντίστοιχα), όπως επίσης και τον Σκαπίνο, τον Thomas More (στο Brutopia του Howard Barker), Αστρόφ (Θείος Βάνιας του Τσέχοφ), Khouroslepov (Coeur ardent του Ostrovski) και Gilles de Rais (Gilles de Rais του Blaise Cendrars).

Στον κινηματογράφο, έχει εμφανιστεί στην ταινία La Cérémonie του Claude Chabrol (1995).

Charlie Nelson

O Charlie Nelson σπούδασε στο Conservatoire National Supérieur d’Art Dramatique από το 1975 ως το 1978. Όμως, ξεκίνησε να δουλεύει στο θέατρο από το 1973 (Sortie de l’acteur του Michel de Ghelderode, σε σκηνοθεσία Jean Maisonnave). Έπειτα, συμμετείχε σε περισσότερα από σαράντα πέντε παραστάσεις των Jean-Pierre Vincent (Le Silence des communistes των Victorio Foa, Myriam Mufaï, Alfredo Reichelin, 2OO7), Serge Valletti, Christian Schiaretti (Η Όπερα της Πεντάρας του Μπρεχτ, 2OO4), Georges Lavaudant (El Pelele του Jean-Christophe Bailly, 2OO3), Michel Didym (Jacobi et Leidenthal του Hanoch Levin, 2OOO), Matthias Langhoff (Ο Γενικός Επιθεωρητής του Νικολάι Γκόγκολ, 2OOO) και André Wilms (Pulsion του F.-X. Kroetz, 1999). Επίσης συνεργάστηκε με τους Jean-François Peyret, Benno Besson, André Engel, Adel Akim, Michel Raskine, Joël Pommerat, Bruno Bayen, Jean-Louis Hourdin, Jorge Lavelli, Philippe Adrien, Jean Gillibert, Marcel Bluwal, Gabriel Garran, Christian Peythieu κ.ά.

Ο Charlie Nelson έχει ακόμη σκηνοθετήσει ο ίδιος παραστάσεις, μεταξύ των οποίων το Eventail του Goldoni, το οποίο ανέβασε σε ένα ορφανοτροφείο στην Ρουμανία. Στον κινηματογράφο ο Charlie Nelson έχει εμφανιστεί μέσα σε τριάντα χρόνια σε είκοσι ταινίες, σκηνοθετημένες από τους René Allio, Philippe Labro, Πατρίς Σερό, Pierre Salvadori, Philippe de Broca και Valérie Lemercier μεταξύ άλλων. Τέλος, έχει παίξει σε περισσότερες από σαράντα ταινίες για την τηλεόραση από το 1976.

Lyn Thibault

H Lyn Thibault μόλις ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην Δραματική Σχολή των Κανών (Ecole Régionale d’Acteurs de Cannes). Συνεργάστηκε με τους Anne Alvaro και David Lescot (Τρωίλος και Χρυσηίδα του Σαίξπηρ, που ανέβηκε στο CDN του Montreuil), Simone Amouyal, Didier Galas, Philippe Demarle, André Marcowicz, Alain Neddam και Jean-Pierre Vincent, με τους οποίους δούλεψε κυρίως πάνω στα Πολεμικά έργα (Pièces de guerre) του Bond. Έπειτα συμμετείχε στο ανέβασμα μιας διασκευής της Ορέστειας του Αισχύλου από τον Bernard Chartreux, βασισμένη στην γερμανική έκδοση από τον Πήτερ Στάιν, που παρουσιάστηκε στο Théâtre de l’Aquarium το 2OO7.

David Gouhier

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ecole Supérieure d’Art Dramatique du T.N.S.
Καθηγητές : Patrick Bonnel, François-Xavier Hoffmann
Τραγούδι: Françoise Rondeleux
Χορός: Caroline Marcadé
Πιάνο: 3 χρόνια σπουδών στο τμήμα του TNS
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ – ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

2007 Travail de scènes με τους Alejandra Rojo και Mathieu Amalric
2006 Femme femme – CM – ARTE Σκηνοθεσία: Marina Déak
2006 Commissaire Valence – série Σκηνοθεσία: Grandperret
1995 Les silences du coeur – fiction Σκηνοθεσία: Adkine
1995 L’âge des possibles Σκηνοθεσία: Pascale Ferran

ΘΕΑΤΡΟ

2005-06-07 La Fausse suivante του Μαριβώ,
σκηνοθεσία Elisabeth Chailloux , Théâtre des quartiers d’Ivry, Tournée

2006 J’ai
Σκηνοθεσία: Guillaume Rannou

2004-2005 Splendid’s
του Ζαν Ζενέ,
Σκηνοθεσία: Laurent Gutmann
Centre Dramatique de Thionville-Lorraine, Tournée

2004 Sallinger
του Bernard-Marie Koltès
Σκηνοθεσία: Elisabeth Chailloux ,
Maison des Arts de Créteil, Théâtre du Passage – Neufchâtel

2004-2005 La Dernière Sirène
Σκηνοθεσία: Claude Merlin Festival Berry

2004 L’Ombre de la vallée
του John M. Synge
Σκηνοθεσία: Dominique Léandri
Ρόλος: Berger Tournée Drôme-Ardèche (Comédie de Valence)

2003 Sallinger
του Bernard-Marie Koltès
Σκηνοθεσία: Elisabeth Chailloux
Ρόλος: Rouquin Théâtre des Quartiers d’Ivry

2002-2003 Η Τριλογία του Παραθερισμού του Κάρλο Γκολντόνι
Σκηνοθεσία: Jean-Louis Benoit
Ρόλος: Λεονάρντο
Festival d’Avignon, La Criée Théâtre National de Marseille,Tournée

2001-2002 Tête d’Or
του Paul Claudel
Σκηνοθεσία: Claude Buchvald
Ρόλος: Cébès
Théâtre des Bouffes du Nord, Tournée
1.Lorenzaccio
του Alfred de Musset
Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Vincent
Ρόλος: Pierre Strozzi Cour d’Honneur-Festival d’Avignon,
Théâtre Nanterre-Amandiers, Tournée

2000 Ο Άντρας είναι Άντρας του Μπέρτολντ Μπρεχτ
Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Vincent
Ρόλος: Poly
Théâtre Nanterre-Amandiers

1998-1999 Το Παιχνίδι του Έρωτα και της Τύχης του Μαριβώ
Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Vincent
Ρόλος: Αρλεκίνος
Théâtre Nanterre-Amandiers

1998 Ταρτούφος του Μολιέρου
Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Vincent
Ρόλος: Damis
Théâtre Nanterre-Amandiers

1997-1998 Armor
της Elsa Solal
Σκηνοθεσία Philip Boulay
Ρόλοι: Βασιλιάς Αρθούρος,
Ponche Théâtre Gérard Philipe – Saint Denis,
La Coupole – Combs la Ville, Espace J.Brel

1997 Dans la jungle des villes
του Bertolt Brecht
Σκηνοθεσία H. Colas et Ph. Duclos
Ρόλος : Pat Manky La Métaphore – Lille,
Théâtre Gérard Philipe – Saint Denis, Niort, Beauvais, Douai SPECTACLE JEUNE THEATRE NATIONAL

1997 Karl Marx. Théâtre Inédit
Κείμενα των Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Ζακ Ντεριντά, Καρλ Μαρξ, Bernard Chartreux
Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Vincent
Théâtre Nanterre-Amandier

1995-1996 Lève-toi et marche
διασκευή από κείμενα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Σκηνοθεσία: Joël Jouanneau
TNS, La Rose des Vents, Théâtre de la Bastille, Les Gémeaux

1996 Κύκλος “Ο ηθοποιός και η τέχνη του”
με την Ακαδημία Πειραματικού Θεάτρου Σκηνές,
ένα σεμινάριο από την Michelle Kokoswoski Abbaye de Romainmoutier και Théâtre de Vidy-Lausanne (Ελβετία)
Από την άσκηση στην πρόβα: ο ηθοποιός και ο ρόλος του, από τον Anatolij Vassiliev Moscou (Ρωσία)
Από τις ρίζες στο ξεκίνημα: Δοκιμές του ηθοποιού, από τον Γιέρζι Γκροτόφσκι Pontedera (Ιταλία)

1995-1996 Ηρακλής Μαινόμενος και Ηρακλής Οιταίος
του Σενέκα
Σκηνοθεσία: Jean-Claude Fall
Θυέστη, Τρωάδες και Αγαμέμνων του Σενέκα
Σκηνοθεσία: Adel Hakim
La Filature – Mulhouse, Le Parvis – Tarbes – Théâtre Gérard Philipe – Saint Denis

1995 Cabaret chaosmique
Σκηνοθεσία: Enzo Cormann
Φεστιβάλ της Αβινιόν ‘95

1994 Βασιλιάς Ληρ
του Ουίλιαμ Σαίξπηρ
Σκηνοθεσία: Bernard Sobel
Ρόλος: Bâtard
Théâtre de Gennevilliers, Théâtre du Gymnase – Μασαλία

1994 L’Aiglon
του Edmond Rostand
Σκηνοθεσία: François Rancilla
Théâtre du Peuple de Bussang

1993 La petite Catherine de Heilbronn
του Heinrich von Kleist
Σκηνοθεσία: Philippe Berling
Théâtre du Peuple de Bussang

Η Ζήλεια του Μουντζούρη του Μολιέρου
Compagnie Les Fous du Roy Παρίσι

Montserrat
του Emmanuel Roblès
Σκηνοθεσία: Robert Kimmich
Meudon La Forêt

Τα Βρώμικα Χέρια
του Ζαν Πολ Σαρτρ
Σκηνοθεσία: Robert Kimmich Meudon La Forêt